Buschauffeurs verdienen mijn respect. Ze brengen me iedere dag naar het werk en terug naar huis. Dan is een "Goedemorgen!" of een vriendelijk knikje bij het uitstappen een kleine moeite. Eén chauffeur begroet ik nooit en als ik op de bel heb gedrukt, blijf ik strak naar buiten staren. De precieze reden heb ik al eens neergeschreven. Als je het echt wil nalezen, kan dat hier. Het komt er op neer dat de man de moeder van zijn zoon af en toe door elkaar rammelt. Dat is althans wat ik begrepen heb.
Sinds die bewuste dag kom ik hem nog af en toe tegen en ook vandaag mocht hij me vervoeren. Hij knikt. Ik toon met tegenzin mijn abonnement en zoek een plaatsje. Halverwege de rit voel ik mezelf naar voor schieten en plots vliegt er een handtas door de bus. De chauffeur is zo hard op zijn rem gaan staan dat de bus er van kraakt. Hij was de enige die zag hoe een ree de weg op kwam gelopen.
Dankzij de buschauffeur die sporadisch zijn vrouw over de knie legt, dartelt er morgen nog een jonge ree door de bossen van Wijchmaal, maar ik weet niet of ik de volgende keer "Goedemorgen!" moet zeggen.
0 reacties:
Post a Comment